Telewizja publiczna a prywatna

Wielu z nas, gdy włącza telewizor, nie zastanawia się nad strategią społeczną czy ekonomiczną dostawcy, czyli stacji telewizyjnej. Wiadomo, że istnieją dwie formy własności programów telewizyjnych – prywatna i publiczna.

Jak można się domyślić telewizji prywatnej dużo więcej wolno. W przypadku ogólno-tematycznych stacji liczą się przede wszystkim wyniki oglądalności oraz dostarczanie widzom określonego typu ramówki, w której dominują pozycje rozrywkowe.

Stacja prywatna, czyli komercyjna samofinansuje się, a jej głównym źródłem utrzymania są reklamy. Telewizja publiczna natomiast stanowi przedmiot własności skarbu państwa.

Zobowiązana jest do wypełniania misji programowej na rzecz społeczeństwa, co jest jej podstawowym celem. Dlatego właśnie w programie stacji publicznej znajduje się miejsce na tematy kulturalne, ambitne reportaże czy audycje dla mniejszości narodowych.

Oczywiście nie oznacza to, że telewizja państwowa nie generuje zysków, a w prywatnej nie znajdziemy programów emisji dotyczących, np. religii.

Obie formy funkcjonowania przenikają się, spełniając różne funkcje społeczne.